Khôi-khí chú sién-tân

Minangkabau-ngî (Yin-nì-ngî : Bahasa Minangkabau) he Minangkabau-ngìn só-kóng ke yit-chúng ngî-ngièn, kóng liá-chúng ngî-ngièn ke ngìn-khiùn fûn-pu yî Yin-nì ke Sî Sumatera, Riau, Jambi, Bengkulu, Pet Sumatera, Aceh yî-khi̍p Mâ-lòi-sî-â ke Negeri Sembilan. [1] he Pet Sumatera ke thûng-yung ngî, chhai Aceh yu pûn chhṳ̂n-chok “Aceh-sén”. Mâ-lòi-sî-â ke Minangkabau-ngî chet he yù yì-mìn to Mâ-lòi-sî-â ke Sumatera Yin-nì-ngìn tai-lòi ke.

Liá-chúng ngî-ngièn lâu Mâ-lòi-ngî siông-sṳ, khì-kiên kôan-he sa-put chhîn-chhú.

Minangkabau-ngìn 19 Sṳ-ki Fòng-sṳt Yin-chông sông ke Minangkabau-ngî

Minangkabau-ngî hâ hàn-yû sú-chúng fông-ngièn. [2]

Muk-liu̍k

Li̍t-sṳ́Phiên-siá

Lui-phe̍tPhiên-siá

Thi-lî fûn-phuPhiên-siá

Fông-ngiènPhiên-siá

Ngî-yîmPhiên-siá

Vùn-fapPhiên-siá

Kî-pún chhṳ̀-kiPhiên-siá

Chu-sṳtPhiên-siá

Chhâm-siòngPhiên-siá

chhâm-kháu vùn hienPhiên-siá

  1. Kajian Serba Lingustik: Untuk Anton Moeliono Pereksa Bahasa (2000)
  2. Nadra, Reniwati, and Efri Yades, Daerah Asal dan Arah Migrasi Orang Minangkabau di Provinsi Jambi Berdasarkan Kajian Variasi Dialektikal (2008)

chhâm-kháu sû mukPhiên-siá